Jakiś czas temu pisałem o flash mobach. Rozwijać hasła nie będę, możecie zajrzeć do poprzedniego wpisu. Kilka dni temu odbył się kolejny błyskawiczny spektakl. Tym razem w Starym Browarze w Poznaniu. Pomysł identyczny jak w Arkadii. Ludzie zaczynają do siebie mierzyć, po czym “strzelają” i “trup” ściele się gęsto na podłodze centrum handlowego. Koncept wydarzenia nie tylko skopiowany toczka w toczkę z Arkadii, gdzie co prawda zaczerpnięto z reklamy, ale również zrealizowany nieudolnie.
Przede wszystkim- czy był to flash mob? Użytkownicy zapewne przyszli zwabieni informacją ze strony WWW, być może z plakatów informacyjnych, esemesów znajomych itp. Zjawili się w wyznaczonym miejscu i odegrali scenkę. I to jest w porządku. ALE! Jak pisze Macias- ludzie grzecznie ustawili się do akcji już kilka minut przed rozpoczęciem. W efekcie zniknął element zaskoczenia, poza tym przez megafony podawano informację, że za kilka minut rozpocznie się happening i młodzi ludzie mogą się dziwnie zachowywać. Do tego Stary Browar podobno- według “megafonisty”- został wybrany jako miejsce odbycia się akcji.
Jak to “został wybrany”? Oczywiście każde z miejsc, gdzie odbywa się flash mob, jest wybierane przez pomysłodawców. Czy to jednak powód do dumy? Być może. W każdym razie Stary Browar podkreśla tym sposobem, że jest miejscem bardziej odpowiednim od innych do tego typu akcji. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby zarządzający centrum opublikowali radosną informację po przedstawieniu, gratulując jednocześnie pomysłodawcom. Informacja pojawia się jeszcze przed spektaklem, przy jednoczesnym ostrzeżeniu, że odbędzie się happening, zatem coś niepoważnego z dziwnie zachowującymi się ludźmi.
Dzięki informacji podanej przez głośniki wiemy, że flash mob odbył się nie tylko za zgodą centrum. Wiemy również, że miał się odbyć show, na który klienci mogli, ale nie musieli, zwrócić uwagę. W efekcie poznański mob przypomina inne wydarzenia, które dzieją się codziennie w handlowych galeriach: “uwaga, na trzecim piętrze już za piętnaście minut przedstawienie dla naszych pociech, teatrzyk “szalona gąska” odegra przedstawienie…” albo “zapraszamy do odwiedzin wystawy kotów rasowych na poziomie trzecim” lub “na parterze mogą posłuchać państwo piosenek zespołu X”.
Wszystko to piękne. Pomijając nieudolność odegrania mobu w Poznaniu, a raczej wchłonięcie go w ramy marketingu, trzeba autorom przyznać pomysłowość. Pomysłowość w zakresie wykorzystania zużytego już pomysłu (absurdalne?). Nieważne, że Arkadia była pierwsza. Jeśli mogli flash mob zrobić amatorzy i z zaskoczenia, to co za problem zrobić z tego show. Zwłaszcza, że amatorzy nie mogą przyczepić się do skopiowania pomysłu, bo nie byli autorami.
I w ten oto sposób oddolne działania uliczne, które ostatnio określiłem mianem sztuki, stają się kolejnym krajobrazem wykorzystanym przez biznes. Mam tylko nadzieję, że mobceting, a może mobketing, będzie szybko przeżuty przez marketingowców. Biznes ma to do siebie, że co przeżuje, to wyrzuca. I szansa w tym, że ludziom znudzi się ustawiane, grzeczne odgrywanie ról. A sami flash mobowcy z prawdziwego zdarzenia zorganizują spektakularne akcje w taki sposób, żeby nie tylko wyróżniały się od papki z centrum handlowego, ale również były niemożliwe do zastosowania w działaniach komercyjnych.
Nieco inną przyszłość komercyjną wróżyłem flash mobom. Stary Browar zastosował strategię crowdsourcingu i wykorzystał energię ludzi, którzy prawdopodobnie nie byli świadomi, że biorą udział w konsumpcyjnym show i reklamie Starego Browaru. Flash moby nie umrą na pewno, w najgorszym razie będziemy mieli wersje pop i wersje -off (tak jak istnieje np. offowe kino), organizowane dalej na zasadach “improwizacyjnej sztuki nowych mediów”, jak kiedyś określiłem błyskawiczny tłum.
Proponuję preczytać komentarze pod wpisem Maciasa- dowiecie się, co o wydarzeniu w Poznaniu sądzą inni internauci.
Ten
utwór jest dostępny na
licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 2.5 Polska.
Najnowsze komentarze